Në kontekstin financiar, një "safe haven" është një investim që pritet të ruajë ose rrisë vlerën e tij gjatë periudhave të trazirave në treg. Investitorët, kur përballen me paqartësi, tërheqin kapitalin nga asetet e rrezikshme (si aksionet) dhe e drejtojnë atë drejt aseteve që konsiderohen të sigurta.

Sipas Konventës së OKB-së për Refugjatët e vitit 1951, një vend konsiderohet strehë e sigurt kur ai garanton parimin e non-refoulement (moskthimi me forcë), që do të thotë se askush nuk mund të dërgohet kundër vullnetit të tij në një territor ku rrezikon jetën ose lirinë e tij.

Megjithatë, streha e sigurt nuk është absolute. Në financa, asetet tradicionale të sigurta mund të humbasin këtë status në rrethana ekstreme (p.sh., hiperinflacioni mund të gërryejë vlerën e dollarit). Në nivel humanitar, vendet mund të mbyllin kufijtë ose të ndryshojnë ligjet, duke i bërë premtimet për siguri të brishta. Për më tepër, vetë koncepti mund të kritikohet kur vendet e pasura krijojnë strehë të sigurta financiare për kapitalin, duke lejuar evazionin fiskal dhe duke dëmtuar ekonomitë në zhvillim.

Vendet nordike, Gjermania dhe Kanadaja, historikisht janë parë si strehë të tilla të sigurta për shkak të sistemeve të tyre të drejta të azilit, shtetit të së drejtës dhe tolerancës shoqërore. Megjithatë, kriza moderne e migrantëve ka vënë në sprovë këtë koncept, duke ngritur pyetje nëse ndonjë vend mund të konsiderohet plotësisht i sigurt në kushtet e fluksit masiv.