Poezi Per Nenen Nga Gurbeti Info

Letrat që shkruaj natën dhe nuk i dërgoj, se fjalët nuk mjaftojnë për këtë zbrazëti që ndjej. Si t’i shpjegoj një nëne se unë nuk jam për këto xhama, se më mungon era e ahut, era e malit të madh?

Nëna ime, unë po vij.

Gurbeti më ka dhënë para, më ka dhënë mundësi, por më ka marrë atë që s’ka çmim: ditët me ty, nënësi. Unë nuk pashë si thinjet zbardhin mbi kokën tënde, nuk pashë si u bë më e ngadaltë dora jote e madhe. Unë isha duke ndërtuar ëndrra në një vend pa hije, kur ti po shuheshe si kandil në dritën e parë. poezi per nenen nga gurbeti

Aty, ku ti, o nënë, çdo mëngjes hap dritaren, ku dielli puth ballin e shtëpisë së vjetër, ku vapa e bukës së zezë mbushte gjithë oborrin, dhe fjala jote “bir” më ngrohte si zjarrin.

(Shkruar në një natë të gjatë gurbeti, për të gjithë ata që e mbajnë nënën në shpirt si adresën e vetme të kthimit.) Letrat që shkruaj natën dhe nuk i dërgoj,

Tani jam larg. Një numër në një dhomë të ftohtë, mes njerëzish që nuk e dinë se ç’do të thotë “nëntorë” kur ti mbjell hudhra në atë tokë të bekuar, dhe unë këtu mbjell lot në një jastëk të shkrumuar.

Tani e di: nuk ka pasuri pa zërin tënd, nuk ka sukses pa erën e duarve të tua nëpër brumë. Gurbeti nuk është vetëm udhë, është dhembje e heshtur, është malli që rritet si lëndinë në gjumë. Gurbeti më ka dhënë para, më ka dhënë

Deri atëherë, mbaje dritën ndezur. Edhe pse unë jam në errësirën e një qyteti pa yje, di se çdo hap që bëj këtu, në këtë tokë të huaj, është një hap më afër – drejt oborrit tënd, drejt paqes sate.